Steeds
weer verwonderd.

Vanaf het moment dat ik het kon. Boekjes, tijdschriften, liedjes. Alles moest op papier.

Zakelijk schreef ik sowieso veel. Mijn eigen verhalen en observaties vooral tussendoor. Tot ik bedacht dat ‘tussendoor’ een vreemde plek was voor iets wat ik het allerliefste doe. Dus volgde ik een schrijfopleiding en ging ik er serieus werk van maken.

Columns, korte verhalen, woordportretten en teksten in opdracht. Voor grote mensen én kinderen. Die laatste groep heeft sowieso een streepje voor. Het blijft het leukste volkje op aarde.

Stomme vraag. Mag ik overslaan? Oké, columns maken.

Een onderwerp dat me raakt door mijn hoofd laten waaien en er mijn eigen draai aan geven. Soms absurd, soms gevoelig, soms realistisch. Maar net hoe de wind waait, heerlijk!

Herkenning. Een glimlach. En heel soms dat kleine: hè, wacht eens even… Ik hoef je niet te vertellen wat je moet vinden. Als je na het lezen nét even anders kijkt, vind ik het al mooi.

Door te vragen, te luisteren en te vangen wat ertussenin gebeurt. Ik portretteer mensen, bedrijven en organisaties. Een bruidspaar of overledene vangen in de woorden van dierbaren vind ik misschien wel het allermooist.

Uit het gewone leven. Een gesprek, iets op straat of iets waarvan ik ineens denk: waarom vinden we dit eigenlijk normaal? Vaak zit mijn inspiratie precies daar waar een ander doorloopt.

Jazeker. Al ligt er dan een stift 🤫 Af en toe verzorg ik een workshop of creatieve sessie. Om ideeën los te maken, anders naar een vraagstuk te kijken en mensen verder te brengen.

Vier mannen en een schoondochter. Tel daar familie, vrienden en heerlijke avonden aan tafel bij op en je begrijpt: genoeg te beleven! ❤