Help, ik heb een goede dag!

Sterker nog: op deze dagen voel ik me schuldig als ik níét alles aanpak. Alsof ik tijd moet inhalen en moet bewijzen dat ik het allemaal écht wel kan. Voor mezelf. Misschien wel meer voor mijn gezin. En dan…

De volgende ochtend.

Ik word wakker en voel het meteen. Mijn lijf protesteert. Mijn spieren voelen zwaar. Mijn hoofd lijkt gevuld met watten. Zelfs tanden poetsen voelt als een project. Als mijn vriend zijn hand op mijn schouder legt en zegt: ‘schat, je hebt gisteren te veel gedaan.’ Dan geloof ik hem niet. Kan niet, want gisteren voelde ik me fantastisch.

Herken je dat?

Dat je op een goede dag denkt: eindelijk weer even mezelf. En dat je lichaam de volgende dag heel andere plannen blijkt te hebben. Omdat je meer hebt gevraagd dan je lichaam aankon. Voor veel mensen met een chronische aandoening is dat heel herkenbaar. De terugslag komt niet altijd tijdens de inspanning, maar juist erna. Soms uren later. Soms zelfs pas één of twee dagen later.

Een goede dag voelt als een uitnodiging om eindelijk te leven. Om af te spreken. Om te sporten of die achterstallige klusjes weg te werken. We vergeten dat onze batterij niet opeens groter is geworden. We merken alleen minder klachten. Alleen voelt dat op zo’n dag niet zo. En dát besef was voor mij een eyeopener.

Ik probeer tegenwoordig te pacen. Dat klinkt ingewikkeld, maar eigenlijk betekent het niets anders dan je energie verdelen. Niet wachten tot de batterij leeg is en vooral tussendoor opladen. Zelf gebruik ik hierbij de Pomodoro-techniek en knip ik taken op in blokken van 25 minuten, afgewisseld met 5 minuten rust. Hiermee voorkom ik overbelasting en breng ik tegelijkertijd structuur aan in mijn dag.

Mijn ideale middag ziet er ongeveer zo uit: ik haal de kleine op, drink een kop thee en neem rust. Daarna doe ik wat in het huishouden en ga weer zitten. Vervolgens schrijf ik een artikel en… jawel… ik plof opnieuw op de bank. Ik kook de maaltijd en voordat ik aan tafel ga met het gezin, ontprikkel ik eerst nog vijf minuten op de yoga mat. Had je me dit een paar jaar geleden verteld, dan had ik je niet geloofd en waarschijnlijk moeten lachen. Op de bank ploffen? Ook nu lach ik dan om mezelf. Want hoezo op de bank ploffen als ik tijdens het schrijven óók al op mijn gat zit? En waarom rusten als ik nog energie heb?

Rusten is niet opgeven. Rusten is onderdeel van een activiteit. Oké, ik geef toe: voordat ik dat begreep én ook daadwerkelijk toepaste, was ik best een tijdje verder. Nu begrijp én voel ik dat ik hiermee voorkom dat mijn batterij sneller leegloopt.

Pacing gaat niet over minder doen. Het gaat over langer mee kunnen doen. Lukt dat altijd? Nee. Soms wint mijn enthousiasme en denk ik: ach, dit moet een keer kunnen. Tot ik de rekening weer gepresenteerd krijg. En dat is ook niet erg. Wat ik daarvan leer is dat mijn lichaam een betere administratie bijhoudt dan ik.

Heel langzaam leer ik dat een goede dag geen uitnodiging is om alles eruit te halen. En dat een paar minuten op de bank me uiteindelijk meer opleveren.

Ik lees dat boek niet in meer in één ruk uit. Af en toe leg ik het even weg. Niet omdat het niet mooi is. Juist omdat ik er langer van wil genieten.

Bron: https://mecvs.nl/wat-is-pacing/
Bron: https://www.uu.nl/onderwijs/onderwijsadvies-training/professionalisering/hoger-onderwijs/academische-vaardigheden-voor-studenten/studietips/beter-concentreren-met-de-pomodoro-kookwekker-werkt-het-wel-of-niet