Verwondering 01 · column

Carrière of kinderwagen?

Twintig was ik. Net begonnen aan de deeltijdstudie HRM. Een leuke baan. Een leaseauto – vond ik toen nog heel belangrijk. Groeikansen. Mijn toekomst was uitgestippeld.

Tot ik zwanger bleek.

Ik vroeg een gesprek aan met mijn leidinggevende. Ze schrok zichtbaar. Als ik moeder werd, hield het op bij het bedrijf. Mijn studie? Mijn leaseauto? Daar kon ik naar zwaaien.

Eigenlijk begreep ik die leidinggevende wel. Zo’n zwangere vrouw kost geld. Verlof. Vervanging. Gedoe. En laten we eerlijk zijn: met een beetje pech ben je als werkgever nog láng niet van het gedoe af. De gebroken nachten en zieke kinderen volgen. Net als studiedagen en opvang die uitvalt.

Best onpraktisch, zo’n vrouw. Handig om te notuleren misschien, maar een leasebak met kinderzitje? Ben jij mal.

De een na de andere vriendin studeerde af of maakte carrière. Ik verschoonde de zoveelste luier en vroeg me ondertussen af: word ik ooit nog iemand? Dat was misschien nog wel het pijnlijkst. Niet dat ik moeder werd. Wel dat ik me daardoor jarenlang minder voelde. Alsof mijn ambities opeens tussen de rompertjes waren verdwenen.

Ik dacht ik dat ik gewoon pech had gehad. Dat mijn verhaal een uitzondering was. Tot ik een onderzoek las dat in opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid werd uitgevoerd. Daaruit blijkt dat 44 procent van de vrouwen die de afgelopen vier jaar een kind kreeg, te maken heeft gehad met situaties die wijzen op zwangerschapsdiscriminatie. Bij sollicitaties. Bij contractverlengingen. Bij promoties. En tóch doet slechts ongeveer een kwart van de vrouwen die dit herkent ook daadwerkelijk een melding.

Blijkbaar was mijn verhaal geen uitzondering.

De harde realiteit is ook, dat hetzelfde onderzoek laat zien dat veel werkgevers worstelen met vervanging, planning en de kosten die een zwangerschap met zich meebrengt. Een zwangerschap mag alleen wat mij betreft nooit betekenen dat een vrouw haar kansen op werk, ontwikkeling of een vast contract verliest.

Misschien moeten we dáár beginnen. Niet met een beschuldigende vinger, wel met betere voorlichting en kennis. En een arbeidsmarkt waarin een zwangerschap geen bedrijfsrisico is, maar gewoon bij het leven hoort. Want niemand zou hoeven kiezen tussen een kinderwagen of een carrière.

Dag droombaan. Hallo droomzoon. En blijkbaar ook een nieuwe hobby. Sindsdien verzamel ik verwonderingen. Af en toe schrijf ik er eentje van me af. Deze kon ik niet laten liggen.