Verwondering 02 · column

Duivels dilemma

De Grote Kerk in Apeldoorn. Ik was er kind aan huis. Kindernevendienst, kinderkoor. Vooral de houten bankjes en de collectezakjes kan ik me nog goed herinneren. Dat zachte fluwelen zakje met daarin rinkelende dubbeltjes en kwartjes… Magisch.
Net reed ik erlangs. Voor de kerk stond een spandoek. Symposium: Inferno, de ontdekking van de hel.
Het onderwerp knaagt aan mijn brein. Iets wat het vroeger ook deed toen ik ‘per ongeluk’ een koetjesreep uit een winkel mee nam.
Als ik even later in mijn favoriete eetcafé zit en de menukaart bestudeer, verschijnt het arrangement voor het hiernamaals op mijn netvlies. Stout geweest? Duiveltje pakt je met zijn vork in je nekvel en zet je op een bankje. Met uitzicht op de vlammen en in gezelschap van andere zondaars speel je een potje Pim Pam Pet. De A van as, de B van brandstapel en de V van vagevuur. Altijd prijs!

Gezellig, hoor. Die hel. Ik begrijp het niet. Net als dat ik het geloof niet begrijp. Ik vind het mooi en eng tegelijk.

Volgens onderzoek van Ipsos I&O rekent 58 procent van de Nederlanders zich niet meer tot een geloofsgemeenschap. Toch blijft onze behoefte aan zingeving bestaan.
En eerlijk? Soms mis ik die zondagochtend in de kerk. Samen luisteren, leren en me omringen met mensen. Ergens bij horen, samen nadenken over het leven. Die overtuigingen? Daar blijf ik over struikelen.
Zelf pik ik liever uit verschillende geloven iets moois op. Net als uit de politiek. Aan alle kanten zit wel iets waar ik me in kan vinden. Waarom moet ik dan één kant kiezen? Ik wil je best vertellen wat me van welk geloof aanspreekt, maar voordat ik het weet stook ik ergens een fikkie op.
Fikkie. O ja, terug naar de hel. Dé hotspot voor de doden die in het heden stout zijn geweest
‘Dood is dood,’ zei mijn opa. ‘Meer niet.’
Zit ook wat in. Of toch niet? Toch maar naar dat symposium. Stel dat…