Verwondering 01 · column

Hoedje van papier

Miljoenennota? Het zal. Ik verwonder me liever over de hoedjes. Van een trendy hoed tot bosje veren. Ze kwamen allemaal voorbij gewandeld. Ondertussen zong ik het welbekende liedje. Als dat hoedje dan niet past, zet ‘m in een glazen kast…
Dát zouden we nou ook eens met die Miljoenennota moeten doen. In een glazen kast zetten. Want hoe je het ook wendt of keert, hij past nooit iedereen. Voor de één zit-ie te krap, bij de ander zakt-ie over de oren en weer een ander moet de pet ophouden.
Terwijl ik me afvroeg of dit hele circus ook anders ingericht kan worden, plingde mijn telefoon.
‘Leuk voetbalevenement!
Pling.
‘Rijd je ook mee naar het klassenuitje?’
Pling.
‘Mam, wil je me helpen inschrijven voor mijn scooterrijbewijs?’
Pling.
‘San, samen lunchen?’

Ik rolde met mijn ogen, pakte mijn laptop en typte van me af: de Gezinsnota.

Iedere tweede vrijdag van januari ga ik het gezin bijeen roepen. Iedereen op de bank, telefoon op de kast en luisteren. Voor de gelegenheid trek ik mijn mantelpak aan, doe een stropdas voor en zet een hoed op. Zelf gevouwen, van papier. Vervolgens presenteer ik de plannen voor het komende jaar.
Er dient voldoende bewogen te worden. Liefst twee tot drie keer per week. We eten gezond, onderhouden sociale contacten en bezoeken opa’s en oma’s met regelmaat. Schermtijd beperken we, lezen is belangrijk en we gaan op tijd naar bed. School en werk krijgen alle aandacht en ook verjaardagen en de tandarts vergeten we niet. Daarnaast reserveren we voldoende tijd voor elkaar. En voor onszelf. Want we moeten voldoende ontspannen.
Pling.
Ik keek naar mijn telefoon en naar mijn uitgewerkte Gezinsnota. Opeens begreep ik Den Haag een stukje beter. Op papier past namelijk alles. Pas als je het echte leven er in probeert te proppen, begint het te knellen.
Ik keek naar mijn scherm en drukte op de printknop. Een prachtige tekst om een hoedje van te vouwen. Voor in de glazen kast.